„Nam, Polakom, dokument ten narzuca jeszcze inne skojarzenia. Kongijskie krwawe dzieło Mullera przywołuje pamięć o hitlerowskim krwawym dziele, w którego realizacji uczestniczył on na froncie wschodnim. I to w sposób zapewne podobnie „skuteczny" jak niedawno w Kongu — czego domyślać się pozwala fakt posiadania przez niego Żelaznego Krzyża.
Dla nas, Polaków, zastanawiające są również implikacje sprawy Mullera w Niemieckiej Republice Federalnej. Sprawy, której w ogóle nie było, co stanowi jeszcze jedną negatywną próbkę rzeczywistego oblicza politycznego tego państwa i określonych nastrojów politycznych panujących w społeczeństwie zachodnioniemieckim.
Batalia z lat 1964—1965, w której uczestniczył „bohater" książki, była jednym z epizodów, tyle że epizodem szczególnie tragicznym, krwawych zapasów o wpływy w Kongu, pasma dramatycznych targów o jego przyszłość. Jedne i drugie rozpoczęły się tam bowiem niemal nazajutrz po proklamowaniu niepodległości.
Kongo uzyskało niepodległość stosunkowo niedawno, lxi dopiero w r. 19G0. Ogromny ten kraj o powierzchni 2345 tys. km2, zamieszkały zaledwie przez 15 min ludzi, stanowił w erze podbojów kolonialnych początkowo — w pierwszej połowie ubiegłego stulecia — teren żywiołowej rywalizacji kolonialnych państw europejskich, a później — w latach osiemdziesiątych — poddany został z inicjatywy króla belgijskiego, Leopolda II, „międzynarodowej kampanii dla zbadania i ucywilizowania Afryki centralnej". Kilkudziesięcioletnia intensywna penetracja kolonialna, uprawiana przez rozmaite kompanie i ekspedycje, przede wszystkim belgijskie, doprowadziła w pierwszym dziesiątku lat naszego stulecia do odkrycia na terenie Katangi ogromnych zasobów bogactw naturalnych. Przede wszystkim złota, diamentów i uranu. Odkrycie owego ,skandalu geologicznego" spowodowało, że Belgia ustanowiła Kongo swoją kolonią (1908 r.), a w dwa lata później utworzyła koncern Union Miniere du HautKatanga. Koncern ten wywarł ogromny wpływ na dzieje Konga, szczególnie na przestrzeni ostatnich dwudziestu lat.“(14)