„Dostał sporą porcję mięsa rozłożoną na przyrumienionym podpłomyku. Poczuł głód. Siadł obok Abla, który nadal wyglądał blado, a jadł, jak gdyby kęsy nie mogły mu przejść przez gardło.
—Jak się czujesz — zapytał szeptem.
— We łbie mi huczy niczym w kuźni — odparł Abel.
Odszedł na bok i siedział milczący jak sowa za dnia. Pozostali gwarzyli wesoło aż do chwili, w której każdy z biesiadników miał już dość i mięsa, i podpłomyków, i kawy podanej na deser. Wówczas pani Jessie zabrała dziecko i zostawiła mężczyzn zajętych nabijaniem fajek. Potem poszły w ruch węgielki czerwone jak wiśnie i chmurki dymu uniosły się w powietrze.
— I cóż macie zamiar dalej robić — przerwał milczenie Tess, uważnie przyglądając się szkieletowi domu belkom położonym na czterech głazach, które tworzyły zrąb budowli, zapowiadający swą powierzchnią wnętrze dość obszerne. — Wznosicie blokhaus A może chcecie konkurować z Musgraveem Wasza chałupa zapowiada się bardzo wielgachnie.
— Ani jedno, ani drugie — odparł Samuel udając, że nie dostrzega ironii w głosie gościa. — Mówiono nam, że zimy są tu bardzo ostre...
— Czy warto tyle czasu marnować na stawianie chałupy
— Mamy przecież dziecko — odparł Heart. — Niedobrze czułoby się w szałasie.“(11)