„3. OBRONNY UKŁAD WARSZAWSKI
Po zakończeniu wojny duże niebezpieczeństwo dla sprawy pokoju stanowiło odradzanie się militaryzmu w Niemczech Zachodnich. Dzięki bezpośredniemu poparciu USA i innych państw kapitalistycznych Niemcy Zachodnie przystąpiły do odbudowy przemysłu zbrojeniowego, do tworzenia nowej armii odwetowej. 20 września 1949 r. za zgodą mocarstw zachodnich nastąpiło w Bonn proklamowanie Republiki Federalnej Niemiec. W maju 1955 r. RFN stała się członkiem NATO.
Państwa socjalistyczne, dążąc do zapobieżenia niebezpiecznemu rozwojowi wydarzeń na arenie międzynarodowej, systematycznie i konsekwentnie walczyły o stworzenie systemu bezpieczeństwa zbiorowego. Szczególnej aktualności nabrał ten problem w 1954 r., kiedy to na Zachodzie trwały przygotowania do przyjęcia RFN do NATO.
W tej sytuacji rządy ZSRR, PRL i CSRS, zmierzając do osłabienia napięcia międzynarodowego, zwróciły się do wszystkich rządów państw europejskich oraz do rządu USA z propozycją niezwłocznego zwołania konferencji w celu omówienia problemu zawarcia ogólnoeuropejskiego układu bezpieczeństwa zbiorowego. Na konferencję, która odbyła się w dniach od 29 listopada do 2 grudnia 1954 r. w Moskwie, przybyły jedynie delegacje państw socjalistycznych.“(2)